Bir bina istedim, bir geleceğin kapısını açtım.
Bazı işler vardır; üzerinden yıllar geçse de insanın yüreğinde bıraktığı iz silinmez. Aradan kırk yıl geçer, hayat değişir, şehirler büyür, insanlar başka hayatlara yol alır. Ama bir gün geriye dönüp baktığınızda, attığınız bir adımın ne kadar çok insanın yaşamına dokunduğunu görür ve kendi kendinize, “İyi ki yapmışım” dersiniz.
Bugün, kırk yıl öncesine uzanan bir hikâyeyi anlatmak istiyorum. Benim için yalnızca bir kurumun kuruluş hikâyesi değil, aynı zamanda anneliğin, çalışma hayatının, dayanışmanın ve bir hayalin gerçeğe dönüşmesinin hikâyesi…
TRT’de spikerlik yaparken evlenerek geldiğim Gaziantep’te, 1976 yılında, o dönemde ODTÜ’ye bağlı bir fakülte olarak açılan ODTÜ Mühendislik Fakültesi’nde memur olarak göreve başladım. Yeni bir şehirde, yeni bir hayat kurarken mesleğimi de sürdürüyordum. İki oğlumun dünyaya gelmesiyle hayatımın en güzel mutluluklarını yaşadım; ancak annelikle çalışma hayatını bir arada yürütmenin güçlüklerini de yakından tanıdım.
En büyük sorunlarımdan biri çocuklarıma bakacak güvenilir birini bulmaktı. Gaziantep’te çocuklarımı emanet edebileceğim bir yakınım yoktu. Bugün hayatımızı kolaylaştıran telefon, internet ve iletişim olanaklarının bulunmadığı o yıllarda, bir bakıcı bulmak ve onunla sürdürülebilir bir düzen kurmak başlı başına bir mücadeleydi.
Zaman zaman hem çocuklarıma hem işime karşı sorumluluklarımı yerine getirmeye çalışırken ne kadar zorlandığımı düşündüm. Sonra kendi kendime sordum: Benim yaşadığım bu sorunları başka çalışan anneler de yaşamıyor muydu? Üniversitede çalışan kadınların çocuklarını güvenle bırakabilecekleri, onların yalnızca bakımının değil, eğitiminin de önemsendiği bir yer neden olmasındı?
İşte kreş ve anaokulu kurma fikri böyle doğdu.

“Ben sizden sadece bir bina istiyorum hocam!”
O yıllarda üniversite, bugünkü yerleşkesine taşınmıştı. Yeni binalar yapılmaya başlanmış, eski YSE (Yol, Su, Elektrik) İşletmesi’nden kalan yapılar ise hâlâ ayaktaydı. Üniversitenin geliştiği, yeni bir yerleşkenin şekillendiği bu dönemde ben de kafamda büyüttüğüm projeyi hayata geçirmek istiyordum.
Dönemin dekanı Prof. Dr. Alp Esin’in kapısını çaldım. “Hocam, ben sizden sadece bir bina istiyorum. Şehirden ayni ve nakdi destek toplarım,” dedim.
İlk anda bunun mümkün olabileceğine pek ihtimal vermedi. Şehrin neden böyle bir projeye destek vereceğini sordu. Ben ise Gaziantep’e inanıyordum. Çünkü bu şehir, eğitimin ve öğretimin kıymetini bilen, gerektiğinde elini taşın altına koyan bir şehirdi.
Ona, bu fakültenin kurulması için bile Yükseköğretim Yaptırma Yaşatma Derneği’nin kurulduğunu, Lütfü Söylemez’in bizzat çalışarak bu oluşuma emek verdiğini anlattım. Şehrin, üniversitenin gelişmesi için gösterdiği çabayı hatırlattım.
Üstelik mesele yalnızca çocuklarımızın bakımı değildi. Büyük şehirlerden Gaziantep’e gelecek öğretim üyelerini üniversitemizde tutabilmek, onların sosyal yaşamlarını ve ailelerinin ihtiyaçlarını da gözetmek gerekiyordu. Çocukların güvenle bırakılabileceği bir kreş ve anaokulu, bu açıdan da önemli bir ihtiyaçtı.
Dekanımızı ikna etmeyi başardım. Projem onaylandı ve YSE’den kalan binalardan biri bize tahsis edildi.
O an duyduğum sevinci bugün bile hatırlıyorum. Artık önümde bir bina ve gerçekleştirmem gereken bir hedef vardı.
Gaziantep el ele verdi
Çalışmalara büyük bir hızla başladım. Şehrin iş insanlarına, sanayicilerine ve hayırseverlerine gittim. Onlardan yalnızca para değil, çocuklarımızın geleceğine katkıda bulunmalarını istiyordum.
Aldığım destek beni çok mutlu etti. Hacı Sani Konukoğlu, Selahattin Öztahtacı, Kamil Şerbetçi, Naci Topçuoğlu ve daha nice iş insanı, ayni ve nakdi yardımlarıyla bu projeye katkı sağladı. Gaziantep'in dayanışma kültürünü, eğitime verdiği önemi ve bir işe inanıldığında nelerin başarılabileceğini yaşayarak gördüm.
Ben de işin başında, her aşamasında çalışıyordum.
Binanın duvarlarını boyamak için boyalar temin ettik. Üstelik yalnızca duvarları boyamakla yetinmedim; bizzat kendim çocukların sevecekleri karakterleri çizerek tasarımlar yaptım. İstiyordum ki çocuklar o kapıdan içeri girdiklerinde kendilerini soğuk bir kurumda değil, renkli, sıcak ve mutlu bir dünyada hissetsinler.
Perdeler için de Şerbetçi Tekstil’de özel üretim yaptırdım. Her ayrıntının çocukların dünyasına yakışmasını istiyordum. Çünkü bir kreş ve anaokulu kurmak, dört duvarı bir araya getirmekten ibaret değildi. Orası çocukların ilk sosyal deneyimlerini yaşayacakları, sevgiyle karşılanacakları ve hayatın ilk eğitim basamaklarını çıkacakları bir yer olacaktı.
Yöneticiler, öğretmenler ve destek hizmetleri personeli için gerekli istihdamı da geçici kadroyla sağladık. Ancak yeni kurulan kurumun henüz kendi bütçesi yoktu. Bu nedenle ilk yılın personel hakedişlerini karşılayabilmek için topladığım yardımlardan yararlandım ve bir yıl için gereken bütçeyi üniversite yönetimine teslim ettim.
Bütün bu süreçte yoruldum, koşturdum. Fakat her aşamada bir adım daha ilerlemenin mutluluğunu yaşadım.
Ve sonunda, üniversitenin ilk resmî kreş ve anaokulunu hayata geçirmiş oldum. 1985 yılında ilk mezunlarını da verdi.
Çocukların geleceğine açılan kapı
Kendi çocuklarım bu kreş ve anaokulundan bir ya da iki yıl yararlanabildi. Yeni bina yapılıncaya kadar yaklaşık yirmi yıl boyunca hizmet verdi.
Bugün geriye dönüp düşündüğümde, bu süre benim için çok anlamlı. Çünkü okul öncesi dönem, bir çocuğun gelişiminde son derece önemli bir yer tutuyor. Çocukların hayatın ilk yıllarında edindikleri deneyimler; kişiliklerinin, öğrenme alışkanlıklarının ve sosyal ilişkilerinin gelişmesinde büyük rol oynuyor.
Bugün o kurumdan yetişen çocukların başarılarını duydukça ayrı bir mutluluk yaşıyorum. Bir zamanlar rengârenk duvarların arasında, çocuk sesleriyle dolan o mekânın nice insanın hayatında bir iz bıraktığını bilmek benim için büyük bir gurur kaynağı.
Bu vesileyle kuruluş ve hizmet yılları boyunca çok emek veren Güler Günal’ı, Güldane Tataroğlu’nu, Nevin İncebıyık’ı ve Aysel Çuhadar’ın isimlerini ve burada tek tek sıralayamadığım bütün yönetici ve eğitimcileri sevgi, saygı ve şükranla anıyorum. Bir kurumun yaşaması ve gelişmesi, onu kuran kişinin çabası kadar, o kuruma gönül veren insanların emeğiyle de mümkündür.
Kırk yıl sonra…
Aradan kırk yıl geçti. Yaşadığım yorgunluklardan çok geride bıraktığım esere bakıyorum.
Bir zamanlar iki çocuğuna bakıcı bulmakta zorlanan, bu nedenle meslek hayatında güçlükler yaşayan bir anneydim. Yaşadığım sorunu yalnızca kendim için çözmeye çalışmak yerine, başkalarının da yararlanabileceği bir projeye dönüştürmeyi seçtim.
Geriye dönüp baktığımda, Gaziantep’e, üniversitemize ve çocuklarımızın geleceğine küçük de olsa bir katkı sağlamış olmanın huzurunu ve gururunu taşıyorum.
Çünkü bazı eserler yalnızca binalardan ibaret değildir. Onlar, içinde büyüyen çocuklarla, emek veren insanlarla ve yıllar sonra bile hatırlanan güzelliklerle yaşamaya devam eder.
Benim için ODTÜ Kreş ve Anaokulu, kırk yıl önce atılmış bir adımın bugün hâlâ içimi ısıtan hatırasıdır.